رو به غروب...

شکلات تلخ

golleshekasteh — Wed, 25 Jun 2008 05:30:18 GMT

چشمانش پر بود از نگرانی و ترس
لبانش می لرزید
گیسوانش آشفته بود و خودش آشفته تر
- سلام کوچولو .... مامانت کجاست ؟
نگاهش که گره خورد در نگاهم
بغضش ترکید
قطره های درشت اشکش , زلال و و بی پروا
چکید روی گونه اش
- ماماااا..نم .. ما..مااا نم ....
صدایش می لرزید
- ا .. چرا گریه می کنی عزیزم , گم شدی ؟
گریه امانش نمی داد که چیزی بگوید
هق هق , گریه می کرد
آنطوری که من همیشه دلم می خواست گریه کنم
آنگونه که انگار سالهاست گریه نکرده بود
با بازوی کوچکش مدام چشم هایش را از خیسی اشک پاک می کرد
در چشم هایش چیزی بود که بغضم گرفت
- ببین , ببین منم مامانمو گم کردم , ولی گریه نمی کنم که , الان باهم میریم مامانامونو پیداشون می کنیم , خب ؟
این را که گفتم , دلم گرفت , دلم عجیب گرفت
آدم یاد گم کرده های خودش که می افتد , عجیب دلش می گیرد
یاد دانه دانه گم کرده های خودم افتادم
پدر بزرگ , مادربزرگ, پدر , مادر , برادر , خواهر , عمو ,
کودکی هایم , همکلاسی های تمام سال های پشت میز نشستنم , غرورم , امیدم , عشقم , زندگی ام
- من اونقدر گم کرده داااارم , اونقدر زیاااد , ولی گریه نمی کنم که , ببین چشمامو ...
دروغ می گفتم , دلم اندازه تمام وقت هایی که دلم می خواست گریه کنم , گریه می خواست
حسودی می کردم به دخترک
- تو هم ... تو هم .. مام .. مام .. مامانتو .. گم کردی ؟
آرام تر شد
قطره های اشکش کوچکتر شد
احساس مشترک , نزدیک ترمان کرد
دست کوچکش را آرام گرفتم توی دستانم
گرمای دستش , سردی دستانم را نوازش کرد
احساس مشترک , یک حس خوب که بین من و او یک پل زده بود , تلخی گم کرده هامان را برای لحظه ای از ذهنمان زدود
- آره گلم , آره قشنگم , منم هم مامانمو , هم یک عالمه چیز و کس دیگه رو با هم گم کردم , ولی گریه نمی کنم که ...
هق هق اش ایستاد , سرش را تکان داد ,
با دستم , اشک های روی گونه اش را آهسته پاک کردم
پوست صورتش آنقدر لطیف و نازک بود که یک لحظه از ترس اینکه مبادا صورتش بخراشد , دستم را کشیدم کنار
- گریه نکن دیگه , خب ؟
- خب ...
زیبا بود ,
چشمانش درشت و سیاه
با لبانی عنابی و قلوه ای
لطیف بود , لطیف و نو , مثل تولد , مثل گلبرگ های گل ارکیده
گیسوان آشفته و مشکی اش , بلند و مجعد ,
- اسمت چیه دخترکم ؟
- سارا
- به به , چه اسم قشنگی , چه دختر نازی
او بغضش را شکسته بود و گریه اش را کرده بود
او, دستی را یافته بود برای نوازش گونه اش , و پناهی را جسته بود برای آسودنش
امیدی را پیدا کرده بود برای یافتن گم کرده اش ,
و من , نه بغضم را شکسته بودم ,
که اگر می شکستم , کار هردو تامان خراب میشد
و نه دستی یافته بودم و نه امیدی و نه پناهی ...
باید تحمل می کردم ,
حداقل تا لحظه ای که مادر این دختر پیدا می شد
و بعد باز می خزیدم در پسکوچه ای تنگ و اشک های خودم را با پک های دود , می فرستادم به آسمان
باید صبر می کردم
- خب , کجا مامانتو گم کردی ؟
با ته مانده های هق هقش گفت :
- هم .. هم .. همینجا ..
نگاه کردم به دور و بر
به آدم ها
به شلوغی و دود و صداهای درهم و سیاهی های گذران و بی تفاوت
همه چیز ترسناک بود از این پایین
آدم ها , انگار نه انگار , می رفتند و می آمدند و می خندیدند و تف بر زمین می انداختند و به هم تنه می زدند
بلند شدم و ایستادم
حالا , خودم هم شده بودم درست , عین آدم ها
دخترک دستم را محکم در دستش گرفته بود و من , محکم تر از او , دست او را
- نمی دونی مامانت از کدوم طرف تر رفت ؟
دوباره بغض گرفتش انگار , سرش را تکان داد که : نه
منهم نمی دانستم
حالا همه چیزمان عین هم شده بود
نه من می دانستم گم کرده هایم کدام سرزمین رفته اند و نه سارا
هر دو مان انگار , همین الان , از کره ای دیگر آمده بودیم روی این سیاره گرد و شلوغ
- ببین سارا , ما هردوتامون فرشته ایم , من فرشته گنده سبیلو , توهم فرشته کوچولوی خوشگل
برای اولین بار از لحظه ای آشناییمان , لبخند زد
یک لبخند کوچک و زیر پوستی ,
و چقدر معصومانه و صادقانه و ساده
قدم زدیم باهم
قدم زدن مشترک , همیشه برایم دوست داشتنیست
آنهم با یک نفر که حس مشترک داری با او , که دیگر محشر است
حتی اگر حس مشترک , گم کردن عزیز ترین چیزها باشد ,
هدفمان یکی بود ,
من , پیدا کردن گم کرده های او و او هم پیدا کردن گم کرده های خودش ,
- آدرس خونه تونو نداری ؟
لبش را ورچید , ابروهایش را بالا انداخت
- یه نشونه ای یه چیزی ... هیچی یادت نیست ؟
- چرا , جای خونه مون یه گربه سیاهه که من ازش می ترسم , با یه آقاهه که .. ام .. ام ... آدامس و شوکولات میفروشه
خنده ام گرفت
بلند خندیدم
و بعد خنده ام را کش دادم
آدم یک احساس خوب و شاد که بهش دست میدهد , باید هی کشش بدهد , هی عمیقش کند
سارا با تعجب نگاهم می کرد
- بلدی خونه مونو ؟
دستی کشیدم به سرش
- راستش نه , ولی خونه ما هم همینچیزا رو داره ... هم گربه سیاه , هم آقاهه آدامس و شوکولات فروش
لبخند زد
بیشتر خودش را بمن چسبانید
یک لحظه احساس عجیب و گرمی توی دلم شکفت
کاش این دخترک , سارا , دختر من بود ...
کاش میشد من با دخترم قدم بزنیم توی شهر , فارغ از دغدغه ها و شلوغی ها , همه آدم بزرگ ها را مسخره کنیم و قهقهه بزنیم
کاش میشد من و ..
دستم را کشید
- جونم ؟
نگاهش به ویترین یک مغازه مانده بود
- ازون شوکولاتا خیلی دوست دارم
خندیدم
- ای شیطون , ... ازینا ؟
- اوهوم ...
- منم از اینا دوست دارم , الان واسه هردومون می خرم , خب ؟
خندید ,
- خب , ازون قرمزاشا ...
- چشم
...
هردو , فارغ از حس مشترک تلخمان , شکلات قرمز شیرینمان را می مکیدیم و می رفتیم به یک مقصد نامعلوم
سارا شیرین زبانی می کرد
انگار یخ های بی اعتمادی و فاصله را همین شکلات , آب کرده بود
- تازه بابام یک ماشین گنده خوشگل داره , همش مارو میبره شمال , دریا , بازی می کنیم ...
گوش می دادم به صدایش , و جان هم
لذتی که می چشیدم , وصف ناشدنی بود
سارا هم مثل یک شوکولات شیرین , روحم را تازه کرده بود
ساده , صادق , پر از شادی و شور و هیجان , تازه , شیرین و دوست داشتنی
- خب .. خب ... که اینطور , پس یه عالمه بازی هم بلدی ؟
- آآآآآره تازشم , عروسک بازی , قایم موشک , بعدشم امم گرگم به هوا ..
ما دوست شده بودیم
به همین سادگی
سارا یادش رفته بود , گم کرده ای دارد
و من هم یادم رفته بود , گم کرده هایم
چقدر شیرین است وقتی آدم کسی را پیدا می کند که با او , دردهایش ناچیز می شود و غم هایش فراموش
نفس عمیق می کشیدم و لبخند عمیق تر می زدم و گاهی بیخودی بلند می خندیدم و سارا هم , بلند , و مثل من بی دلیل , می خندید
خوش بودیم با هم
قد هردومان انگار یکی شده بود
او کمی بلند تر
و من کمی کوتاهتر
و سایه هامان هم , همقد هم , پشت سرمان , قدم میزدند و می خندیدند
- ااا. ...مااامااانم ....... مامان .. مامان جووووووووون
دستم را رها کرد
مثل نسیم
مثل باد
دوید
تا آمدم بفهمم چی شد , سارا را دیدم در آغوش مادرش
سفت در آغوش هم , هر دو گریان و شاد , هردو انگار همه دنیا در آغوششان است
مادر , صورتش سرخ و خیس , و سارا , اشک آلود و خندان با نیم نگاهی به من
قدرت تکان خوردن نداشتم انگار
حس بد و و خوبی در درونم جوشیدن گرفته بود
او گم کرده اش را یافته بود
و شکلات درون دهان من انگار مزه قهوه تلخ , گرفته بود
نمی دانم چرا , ولی اندازه او از پیدا کردن گم کرده اش خوشحال نبودم
- ایناهاش , این آقاهه منو پیدا کرد , تازه برام شکولات و آدامس خرید , اینم مامانشو گم کرده ها ... مگه نه ؟
صورت مادر سارا , روبروی من بود
خیس از اشک و نگرانی ,
- آقا یک دنیا ممنونم ازتون , به خدا داشتم دیونه میشدم , فقط یه لحظه دستمو ول کرد , همش تقصیر خودمه , آقا من مدیون شمام
- خانوم این چه حرفیه , سارا خیلی باهوشه , خودش به این طرف اومد , قدر دخترتونو بدونین , یه فرشته اس
سارا خندید
- تو هم فرشته ای , یه فرشته سبیلو , خودت گفتی ...
هر سه خندیدیم
خنده من تلخ
خنده سارا شیرین
- به هر حال ممنونم ازتون آقا , محبتتون رو هیچوقت فراموش می کنم , سارا , تشکر کردی ازعمو ؟
سارا آمد جلو ,
- می خوام بوست کنم
خم شدم
لبان عنابی غنچه اش , آرام نشست روی گونه زبرم
دلم نمی خواست بوسه اش تمام شود
سرم همینطور خم بود که صدایش آمد
- تموم شد دیگه
و باز هر دو خندیدیم
نگاهش کردم , توی چشمش پر بود از اعتماد و دوست داشتن
- نمی خوای من باهات بیام تا تو هم مامانتو پیدا کنی ؟
لبخند زدم ,
- نه عزیزم , خودم تنهایی پیداش می کنم , همین دور وبراست
- پیداش کنیا
- خب
....
سارا دست مادرش را گرفت
- خدافظ
- آقا بازم ممنونم ازتون , خدانگهدار
- خواهش می کنم , خیلی مواظب سارا باشید
- چشم
همینطور قدم به قدم دور شدند
سارا برایم دست تکان داد
سرش را برگردانده بود و لبخند می زد
داد زد
- خدافظ عمو سبیلوی بی سبیل
انگار در راه رفتن مادرش بهش گفته بود که این آقاهه که سبیل نداشت که
خندیدم
.....
پیچیدم توی کوچه
کوچه ای که بعدش پسکوچه بود
یک لحظه یادم آمد که ای داد بیداد , آدرسشو نگرفتم که
هراسان دویدم
- سارا .. سار ... ا
کسی نبود , دویدم
تا انتهای جایی که دیده بودمش
- سارااااااااا
نبود , نه او , نه مادرش , نه سایه شان
....
رسیدم به پسکوچه
بغضم ارام و ساکت شکست
حلقه های دود سیگار , اشک هایم را می برد به آسمان
سارا مادرش را پیدا کرده بود
و من , گم کرده ای به تمامی گم کرده هایم افزوده بودم
گم کرده ای که برایم , عزیزتر شده بود از تمامی شان
....
پس کوچه های بی خوابی من , انتهایی ندارد
باید همینطور قدم بزنم در تمامیشان
خو گرفته ام به با خاطرات خوش بودن
حتی گربه سیاه و آقای آدامس فروش هم , نزدیکشان نیست
من گم کرده هایم را توی همین کوچه پسکوچه های تنگ و تاریک گم کرده ام
کوچه پس کوچه هایی که همه شان به هم راه دارند و , هیچوقت , تمام نمی شوند
کوچه پس کوچه هایی که وقتی به بن بستش برسی ,
خودت هم می شوی , جزو گم شده ها ....

یچکدامشان دینی به گردن هم نخواهند داشت
...

پیاده روی طولانی

golleshekasteh — Fri, 15 Feb 2008 18:19:18 GMT

اولين ملاقات٬ ايستگاه اتوبوس بود..

ساعت هشت صبح..من و اون تنها..

نشسته بود روی نيکت چوبی و چشاش خط کشيده بود به

آسفالت داغ خيابون..سير نگاش کردم..

هيچ توجهی به دور و برش نداشت..

ترکيب صورت گرد و رنگ پريدش با ابروهای هلالی و

چشمای سياه يه ترکيب استثنايی بود..

يه نقاشی منحصر به فرد..

غمی که از حالت صورتش می خوندم منو هم

تحت تاثير قرار داده بود..

اتوبوس که می اومد اون لحظه ساکت و خلسه وار من و اون تموم می شد..

ديگه عادت کرده بودم..

ديدن اون هر روز در همون لحظه برای من حکم يه

عادت لذت بخش رو پيدا کرده بود..

نمی دونم چرا اون روزای اول هيچوقت سعی نکردم سر

صحبت رو با اون باز کنم

شايد يه جور ترس از دست دادنش بود..

شايدم نمی خواستم نقش يه مزاحم رو بازی کنم..

من به همين تماشای ساده راضی بودم..

اون هر روز با همون چشم های معصوم و غمگين با

همون سرو وضع همیشگی

می اومد و همون جای هميشگی خودش می نشست..

نمی دونم توی اون روزها اصلا منو ديده بود يا نه..

هيچوقت برای هيچ کس همچين احساس پر تشويش

و در عين حال لذت بخشی رو نداشتم..

حس حضور اون روی اون نيمکت برای من پر بود از آرامش ...

آرامش و شايد چيزديگه ای شبيه نياز..

اعتراف می کنم به حضورش هرچند کوتاه و هر چند در

سکوت نياز داشتم..

هفته ها گذشت ..ديگه رفتنم به ايستگاه مثل هميشه نبود..

مثل ديوانه ها مدام ساعت رو نگاه می کردم و بی تابی

عجيبی روحم رو اسير خودش کرده بود..

خواب های آشفته لحظه ای و تصور گم کردن يا نيامدن

او تموم شب هامو پر کرده

بود..فقط باور کرده بودم که من عوض شدم و اينو همه

به من گوشزد می کردن..

يه روز صبح وسوسه عجيبی به دلم افتاد که اون

روز به ايستگاه نرم..

شايد می خواستم با خودم لجبازی کنم و شايد ...

نمی دونم..

اون روز صدای تيک تاک ساعت مثل پتک به سرم

کوبيده می شد و مدام انگشتام

شقيقه های داغمو فشارمی داد.نمی تونستم..

دو دقيقه مونده به ساعت هشت ديوانه وار بدون پوشيدن

لباس مناسب و بدون اينکه

حتی کيفم رو بردارم ..دوان دوان از خونه زدم بيرون و

به سمت ايستگاه رفتم..

از دور اتوبوس رو ديدم که بعد از مکثی کوتاه حرکت کرد و دور شد و

غباری از دود پشت سرش به جا گذاشت..

من ... درست مثل يک دونده استقامت که در آخرين

لحظه از رسيدن به خط پايان

جا می مونه دو زانو روی آسفالت افتادم و بدون توجه به

نگاه های متعجب و خيره

مردم با چشمای اشک آلود رفتن و دور شدن اتوبوس رو نگاه می کردم..

حس می کردم برای هميشه اونو از دست دادم..

کسی که اصلا مال من نبود و حتی منو نمی شناخت..

از خودم و غرورم بدم می اومد...

با اينکه چيزی در اعماق دلم به من اميد می داد

که فردا دوباره تو و اون روی

همون نيمکت کنار هم می نشينيد و دوباره تو می تونی

اونو برای چند لحظه برای

خودت داشته باشی ... بازم نمی دونستم چطور

تا شب می تونم اين احساس دلتنگی

عجيب رو که مثل دو تا دست قوی گلومو فشار می داد تحمل کنم..

بلند شدم و ايستادم..

در اون لحظه که مضحکه عام و خاص شده بودم

هيچی برام مهم نبود جز ديدن اون..

درست لحظه ای که مثل بچه های سرخورده قصد

داشتم به خونه برگردم و تا شب

در عذاب اين روز نکبت وار توی قفس تنهايی خودم

اسير بشم تصويری مبهم از

پشت خيسی چشمام منو وادار به ايستادن کرد..

دقيق که نگاه کردم ديدمش..خودش بود..انگار تمام راه رو دويده بود..

داشت به من نگاه می کرد..

نفس نفس می زد و گونه های لطيفش گل انداخته بود..

زانوهام بدون اراده منو به جلو حرکت داد و وقتی

به خودم اومدم که چشمام درست

روبروی چشم های بی نظيرش قرار گرفته بود..

دسته ای از موهای مشکی و بلندش روی پيشونيشو

گرفته بود و لايه ای شبيه اشک

صفحه زلال چشمشو دوست داشتنی و معصومانه تر از قبل کرده بود..

نمی دونستم بايد چی بگم ..

که اون سکوت صميمانه و گرم بينمونو شکست و گفت:

- شما هم دير رسيديد؟

و من چی می تونستم بگم؟

- درست مثل شما

و هر دو مثل بچه مدرسه ای ها خنديديم...

- مثه اينکه بايد پياده بريم..

و پياده رفتيم ...

و هيچوقت تا اون موقع نمی دونستم پياده رفتن اينقدر خوب باشه

سلام

امیدوارم حال همتون خوب خوب باشه

داستان بالا رو خوندید؟قشنگ بود یا نه؟

میگم دوباره هوا سرد شده ها؟

پس مراقب باشید سرما نخورید!

منتظر آپ بعدی ما باشید

دوستدار شما زهره و سمیرا

دوست داشتن یعنی چه؟ یعنی چیزی رو که نمی شناسی و به سمتش جذب می شی و از این جذبه احساس خوبی داری ، کشف کنی.

ولنتاین

golleshekasteh — Wed, 13 Feb 2008 12:00:18 GMT

تاریخچه ولنتاین

در سده سوم میلادی که مطابق می‌شود با اوایل شاهنشاهی ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده‌است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس عقاید عجیبی داشته‌است از جمله اینکه مردان مجرد نسبت به آنانی که همسر و فرزند دارند سربازان جنگجوتر و بهتری هستند. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراتوری روم قدغن می‌کند. کلودیوس به قدری بی‌رحم وفرمانش به اندازه‌ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت. اما کشیشی به نام والنتاین (والنتیوس)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می‌کرد. کلودیوس دوم از این جریان خبردار می‌شود و دستور می‌دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می‌شود. با توجه به آنچه که در افسانه آمده کشیش ولنتاین برای او نامه‍ایی نوشته و آنها را با نوشتن «از طرف ولنتاین تو» (From Your Valentine) امضاء کرده است، اصطلاحی که تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته و به وفور بر روی کارتهای ولنتاین مشاهده می‌‌شود. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق بر خلاف قانون کلودیوس دوم اعدام می‌شود. بنابراین او را به عنوان فدایی و شهید راه عشق می‌دانند و از آن زمان والنتاین تبدیل به نمادی برای عشق شده است.

رسوم والنتاین

در کشورهای اروپایی و امریکائی دادن شکلات به عنوان هدیه روز والنتاین از شهرت خاصی برخوردار است. تزئین شکلات و پختن انواع ان نیز از اداب این روز به شمار می‌رود. از نظر علمی هم ثابت شده‌است که خوردن شکلات دات یا همان سیاه میزان عشق را در انسان بالا می‌برد البته نه مصرف بی رویه ان.

در فرهنگ ایرانی

در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، بلکه از چند هزاره پیش از میلاد، جشن هایی برای ابراز مهر و وفاداری و عشق بوده‌است. این جشن ها که خوشبختانه هنوز زنده هستند و بین ایرانیان شناخته شده اند سیزده بدر، مهرگان و اسفندگان یا سپندارمذگان هستند. در گاهشماری ایرانی تاریخ این جشن ها بدین ترتیب است : سیزده بدر = تیر روز از فروردین ماه (13 فروردین) مهرگان = مهر روز از مهر ماه (16 مهر) اسفندگان = سپندارمذ روز از اسفندماه (5 اسفند) در واقع سه جشن هزاره ای به جای یک جشن چند سده ای با پیدایش نا مشخص و افسانه ای. که اسفندگان یا سپندارمذگان دقیقا چند روز پس از روز والنتاین رومی است. سپندارمذگان جشن گرامیداشت زمین و زن و روز مهرورزی به مظاهر مهر و فروتنی است. در این روز مردان به زنانان خود، با محبت هدیه می‌دادند و زنان و دختران را از کارهای روزمره معاف کرده بر تخت شاهی می نشاندند و از آنها اطاعت می‌کردند.

اخیرا گروهی از دوستداران فرهنگ ایرانی پیشنهاد کرده‌اند که به منظور حفظ فرهنگ ایرانی سپندارمذگان بجای والنتاین به عنوان روز عشق گرامی داشته شود.

سلام بچه ها

ولنتاین همتون م ب ا ر ک

دوستدار شما زهره و سمیرا

منتظر آپ بعدی ما باشید.

از شکسته ترین حصار تا آبی ترین لحظه ها

golleshekasteh — Sun, 03 Feb 2008 13:25:18 GMT

صبح شد دوباره برخیز و دفتر ناتمام زندگی ات را بگشا خوب بنگر آیا نمی بینی واژه های طلایی خورشید و آواز آبی آسمان را که در نگاه جاودان عبور پیچیده است؟

یک بار دیگر کنار پنجره بنشین و لبخند پیچک را به باغچه سلام کن، آیا پاسخ سلام را در عطر خیال همیشه ها حس نمی کنی؟ باز هم نگاه کن ،کمی بیشتر نگاه کن.مگر نه اینکه تو یک پرنده ای،با بال های آبی روشن.

آیا فراموش کرده ای که با بالاترین قله ها پیمان بسته ای ؟ هنوز هم نفس های تو بوی سرفرازی و صعود می دهند،وشایدراوی قصه پرواز تو باشی و یا قهرمان یک قصه نا گفته. کاش می دانستی که تو اولین و آخرین کلام کتاب زندگی نیستی و تاروپود وجودت در ناخودآگاه ذهن، قرن ها جا می ماند و پروردگار هستی می داند که روزی از راه می رسد که کسی تو را برای همیشه ها روایت می کند، و تو در کوچه پس کو چه های روزها ، ماه ها و شاید سال ها جا مانده ای و به این لحظه های زلال لبخند می زنی.

مداد رنگی های کودکی ات را از جعبه خیال و خاطره بردار و عکس لحظه های پاک و معصوم را بر دفتر نقاشی سپید لحظه هایت تصور کن.

تقویم خاک خورده را از روی طاقچه بردار ، نگاه کن تو می توانی دوباره به عقب برگردی دلتنگی هایت را به روزهای رفته بسپاری و آن گاه آینه چشمانت دوباره زلال خواهد شد و گلدان تنهایی ات به چند شاخه احساس و عشق میهمان خواهد شد.تو از جنس نارون های آشنای کنار جاده ای ،برگ های زرد و بیمار نگاهت را به دست باد بسپار.

آغاز در دست های تو روییده است و پایان از اقاقی های معطر باران خورده ، تقدیرت را پر کرده است.کاش می دانستی که می شود از شکسته ترین حصار به آبی ترین لحظه ها پر کشید،آن جا که خورشید بر پشت بام لحظه های همیشه ات تکیه داده است و ثانیه های ترد تمیزت آیه های زندگی را بر چشم هایت تلاوت می کند و تو پیغمبر آیین دوباره زیستن خواهی شد و رسالتت را بر آب و آینه و سپیده عرضه خواهی کرد.

سلام به همه تون!

حالتون چطوره ؟خوب هستید؟ چه خبرا؟چه کارا می کنید؟

مطلب بالا رو خوندید. قشنگ بود. لذت بردید.

راستی بچه ها دیگه کم کم داریم به ولینتاین نزدیک می شیم ها!

آخ جون چون من و سمیرا قراره یه عالمه کادو بگیریم !

تو چطور راست بگو ناقلا؟

حالا به هر حال کادوی ما یادتون نره!

از الان بهتون گفتیم که بعدا نگی نگفتی.

*اگه فکر می کنی می تونی با یک جمله یا یک حرف قشنگ دل کسی رو به دست بیاری دریغ نکن*

منتظر آپ بعدی ما باشید

دوستدار شما زهره وسمیرا